sessizliğin uğultusu bu anbean
her gün yeniden doğan eski bir gece
sarılmıyor yaraları yoksulların
sarılmıyor söz ile.

ah ne anlatsam, ne söylesem
illa bir çocuk ölmüştür yine
annesinin ak perçeminde.

ve yanmıyor yakan eller
dönmüyor devran bu kalemle.

uzaklara dalma, güldürme düşmanı bize
bak, can çekişiyor bir tarih
üç yanı denizle çevrili atlasta.

küçülüyor bizim evrenimiz…

yasta,

en çok paslanan öçtür
sarkan boşluğa en çok.

zamanla kendi gerçeğini unutup,
alışan…

güldürme düşmanı bize.

İsmail Güney Yılmaz

 

bireylikler   sayı: 77 Kasım – Aralık ’17