dışındayım denizin sayıklarken fanusta
öyküm gurbet kokuyor, tutamaçsız, bitimsiz
mahrecini yitirmiş bu elyazmalarında inlerken
pencere yok, yok kapı, her bir duvar, hep sanrı.

bana dokunmuyorlar hiç, görünmez oldu âhım

vurulmuş da uyanmıyor, bu pıhtıda tebessüm

aşikârdır gaybımız, bak Türkçe hep Kasım’dır

yalnızdır gecesi sabahı, şiir de bir hasımdır.

sevgilim ellerin, dudakların, bana tanrı, bana mülk

uzak bana, ben yurtsuzum, özlemek bu canavar

yaralıyım, kirpiğin, kalbimde korku, bir gayya

yüzün Mayıs’tır senin, parmaklarında tek bahar.

dokunmuyorsun.

İsmail Güney Yılmaz

Bireylikler, sayı: 81, Temmuz – Ağustos ’18